کلرفنیرامین با اثر بر روی گیرندههای H۱ اثرات هیستامین را مهار میکند. اثرات ضد موسکارینی این دارو تا حدی باعث خشک شدن مخاط بینی میشود. فنیلامین بر روی گیرندههای آلفا آدرنرژیک مجاری تنفسی اثر کرده و با ایجاد تنگی عروق موجب رفع احتقان میشود. فنیل پروپانولامین اثر تحریکی بر روی CNS دارد.
کلرفنیرامین و فنیل پروپانولامین از مجرای گوارشی به خوبی جذب میشوند. اما جذب فنیلافرین زیاد نیست. متابولیسم دارو در مجرای گوارشی و کبد صورت میگیرد و دفع آن کلیوی است.
۱. در خردسالان، عوارض جانبی این دارو به خصوص اثر آنتی موسکارینی بیشتر دیده میشود. در سالخوردگان احتمال بروز واکنشهای متناقض مثل تهییج پذیری نیز وجود دارد.
۲. در سالخوردگان احتمال بروز خشکی دهان، عفونتهای کاندیدیاز دهانی و همچنین احتمال اسپاسم، توهم و تشنج وجود دارد
عوارض شایع آن شامل غلیظ شدن ترشحات نایژه و بروز سرفههای خشک میباشد. هیستامین احتمال بروز تاری دید، اختلال شناخت، دفع دشوار یا دردناک ادرار، سرگیجه و خشکی دهان وجود دارد.
احتمال بروز تداخل دارویی با گلیکوزیدهای قلبی(دیژیتال) وجود دارد که منجر به آریتمی قلبی میشود. مسدودکنندههای گیرندههای بتا میتوانند باعث افزایش فشار خون ناشی از این دارو شوند. مصرف همزمان این دارو با رزرپین در بزرگسالان، باعث کاهش اثر این دارو میشود. مصرف همزمان داروهای مهار کننده مونوآمین اکسیداز (MAO) با این دارو میتواند باعث تشدید اثر موسکارینی و مضعف CNS داروهای ضدهیستامین شده و با افزایش اثر فنیل پروپانولامین باعث طولانی شدن و تشدید تحریک قلبی شود.
۱. احتمال بروزخواب آلودگی یا سرگیجه وجود دارد.
۲. برای کاهش عوارض گوارشی، با غذا، آب و یا شیر مصرف شود.
۳. این دارو ممکن است علائم مسمومیت گوشی ناشی از سالیسیلاتها را بپوشاند.
۴. استفاده طولانی مدت از این دارو میتواند منجر به وابستگی شود.
ما را در سایت دارو اکسپکتورانت دنبال میکنید
برچسب: هیستامین,
نویسنده:
بازدید: 84